Ze względu na niekompletność materiału kopalnego mało wiadomo na temat paleobiologii staurikozaura. Dowodów na występowanie zachowań stadnych, gniazdowania, opieki rodzicielskiej nie potwierdzono ani u staurikozaura, ani u żadnego z jego bliskich krewnych. Dinozaur ten miał stosunkowo dużą czaszkę, odpowiadającą długością kości udowej, , a dodatkowo ostre, osadzone w zębodołach zęby, co skłoniło Colberta do postawienia hipotezy, że Staurikosaurus był bardzo aktywnym drapieżnikiem o silnych szczękach.

On wskazuje, że jego zdaniem zdecydowana większość relacji ze spotkań ze zwierzęciem pochodzi od ludzi, którzy widzieli przedstawicieli znanych nauce gatunków zwierząt, niemniej jednak głód i wyczerpanie towarzyszące górskim wędrowcom wpłynęło na zniekształcenie odbioru łatwych bodźców wzrokowych i dźwiękowych. Poprzez to wydawało się im, że zaobserwowali jakieś dziwaczne zbudowanie. Inne wyjaśnienie proponowane poprzez Doblhoffa, odwołujące się do ludzkiej psychiki, wskazuje na sytuację, gdy dana osoba wpada w panikę widząc codziennego węża.

Sosna zwyczajna, najpospolitsza sosna w Polsce, powstała całkiem prawdopodobne, że we wczesnym neogenie, niemniej jednak stała się gatunkiem szeroko rozpowszechnionym dopiero w plejstocenie. Pod wpływem wahań klimatu jej zasięg zmieniał się kilkakrotnie, przesuwając się do południowych wycinków Europy i wracając na północ, w rytm kolejnych glacjałów i interglacjałów.