Budowa domów

Jednego razu stał się cud. I nie jest to wcale żaden kawał estradowy. Był piękny, słoneczny poranek i akurat miałam tego dnia wolne od pracy i zajęć na uczelni. Dla pewności jestem zatrudniona w dużej korporacji projektów domów a studiuję na Uniwersytecie Warszawskim właśnie architekturę na trzecim roku. Planowałam, że w tym dniu wykonam jakieś projekty domów jednorodzinnych, bo już niebawem nie będę pamiętała jak to się robi. Nigdy przedtem nie zdarzało mi się, żeby praca znalazła mnie. Dotychczas to ja musiałam się o wszystko starać, nalegać, aby dostać jakiekolwiek dodatkowe prace, czy rysunki w domu. Aż tu nagle zadzwonił dzwonek do drzwi i ujrzałam starszego pana, na wygląd po pięćdziesiątce, który naciskał, żeby ze mną porozmawiać. W pierwszym odruchu sądziłam, że to jakiś stręczyciel jakich nie mało i zamierzałam go spławić, informując go, że nie chcę ani biżuterii ani nowego odkurzacza. Nie grało mi coś. Nigdy wcześniej domokrążcą nie był dojrzały pan, przeważnie atrakcyjne, młode studentki. Pomyślałam, w efekcie, że prawdopodobnie dorabia sobie do i tak niewielkiej już emerytury. Nagle rozpędził wszelkie moje wątpliwości i stwierdził, że owszem jest pośrednikiem, ale przychodzi do mnie w innej kwestii. Miał zamiar zlecić mi dwa projekty domów jednorodzinnych, bo planują z żoną zmianę domu. Zastanawiałam się z jakiego powodu wybrał moją osobę i czy to nie cud, że dzisiaj, gdy miałam się za to zabrać, zjawił się on. Omówiliśmy wstępnie wszystkie cechy jakimi miałby się charakteryzować dom tego pana i zaprosiłam go do siebie za miesiąc. Wtedy będzie realne mówić o jakichś rezultatach pracy.

Zobacz również budownictwo jednorodzinne, domy